Hoe is het om écht te wonen in een natuurinclusieve wijk?

Dat is misschien wel de belangrijkste les uit ons bewonersonderzoek in Kerckebosch (Zeist). Kerckebosch is een voorbeeld van natuurinclusieve gebiedsontwikkeling. Vijftien jaar na de start vroegen we bewoners naar hoe zij het wonen in de natuur ervaren en hoe de sociale dynamiek in de wijk is. Voelen zij zich verbonden met de natuur? En met elkaar? De uitkomsten zijn genuanceerd.

Bewoners waarderen de rust, het groen en de nabijheid van natuur sterk. Maar natuurinclusief wonen blijkt ook een leerproces. Meer insecten, minder strakke erfafscheidingen, een openbare ruimte die er bewust “natuurlijker” uitziet. Het vraagt om aanpassing, uitleg en begeleiding. Ook sociale samenhang ontstaat niet automatisch door ruimtelijk ontwerp. Ontmoeting faciliteren is iets anders dan gemeenschapsvorming realiseren. Inwoner Kerckebosch:

Ik wist dat ik groen ging wonen, maar pas hier ontdekte ik wat dat echt betekent.

Een belangrijkste conclusie: natuurinclusieve gebiedsontwikkeling is geen eindbeeld dat bij oplevering “af” is. Het is een doorlopend samenspel van ontwerp, gedrag, communicatie en beheer.De inzichten uit het onderzoek nemen we mee in de ontwikkeling van De Vliegbasis. En we delen ze graag met iedereen die werkt aan vergelijkbare opgaven, van gemeenten tot ontwikkelaars en ontwerpers.

Je leest er hier meer over. Het onderzoek is uitgevoerd in opdracht van De Vliegbasis door Groene Stappen, in samenwerking met Wijkvereniging Kerckebosch Zeist.